"  شـــهــــر کـــوثــــــر "           

                 سرو را گر تاج قامت در سر است

                                               نـــام زیــبــای تو شهر کــوثــــر است

                لالـه می روید به کــوی و بـرزنت

                                                جای جایت بوی عـود و عـنبـر است

                 یــاس می گیرد به دامن عـطـر تو

                                             فرش و عرش از جاه و نام تو کر است

                 مـهـر خـاک از نور ایمان شد پدید

                                                کــام جانــم در ســـرای دلـبر است

                  آب کـــوثـــر در مــزاج عـاشـقـان

                                              یــــادگــاری از بـــتـــول اطـــهــر است

                  نــغـمـه بـلـبـل بـه هـنگـام خــزان

                                               وصـف عـطـر میوه شــهـــریــور است

                   یارب از الطـاف عـهـد بــی کران

                                                یـاوری کـن هر کـه یـار کــوثــر است

                                               شـاعـر:نـجـف سـلـیـمـانـی گـیـوی

                                          ترانه

     دوباره بازم اومد فصل بهار

     دوباره بازم شده وقت قرار

                           دربه در گشتم به دنبال نشون

                              کسی که برام باشه یه همزبون

     دل من پراز آتیشه می دونم

     زندگی بی تونمیشه می دونم

                                      می دونم که خیلی خستم می دونم

                                  با اینکه دل روشکستی می مونم

     این دلم پرشده ازعشق وغرور

     منم هستم واسه توسنگ صبور

                          اشک تو بارون و یادم میاره

                            این دلم وای دیگه آروم نداره

     دوباره این دلم وصداش بکن

     تو بیا ازغصه ها رهاش بکن

                              این دلم دوست داره خیلی زیاد

                           دل عاشقم فقط تورو میخواد

یاد باد



یاد   باد   آنکه    در   آئینه   نظر  می کردم                    صحبت  غیر  از  این حلقه به در  می کردم


زیر  طاقی   به    بلندای    سپهری   مواج                    همچو  بادی   به   کمند  تو  گذر  می کردم


اشک بارید  و سخن عقده ی دیرینه گشود                        زیر   مژگان    نگاه    تو   سفر  می کردم


تا  ملک   منظرم  از  فتنه   سلامت  باشد                      دیده ی  تر  شده  مستانه   سپر  می کردم


در   خیالی    پی   دلدار   چو   می افتادم                      دست را خم  شده  بر روی کمر  می کردم


نازنینا   حذر   از   عشق   نکردم  هرگز                      پر  ز   پروانه   جدا   بود  اگر  می کردم


این  چنین  غافل   از  ایام  نباید , عیسی                     عمر  را  با غم   افسانه  هدر  می کردم

                                                                                            شاعر:

جناب آقای عیسی سلیمانی کیوی

غریبی